قصیدهٔ شمارهٔ ۱ - در وصف آسمان و افلاک

چو دست قدرت خراط حقهٔ مینا
فشاند بر رخ کافور عنبر سارا ۱

مشعبد فلک از زیر حقه پیدا کرد
هزار بیدق سیمین به دست سحرنما ۲

ز بهر زینت و زیب مخدرات فلک
زمانه نافه گشا شد سپهر غالیه سا ۳

برای فکرت و اندیشه در منازل قدس
قدم فشرده و در پیش عقل بیش بها ۴

فضای هر فلکی ملک خسروی دیدم
درون هر طبقی جای والیی والا ۵

مقیم طارم هفتم معمری دیدم
رفیع قدر و قوی هیکل و بلند غطا ۶

ازو گرفته جهان رسم خرقه و زنار
وزو گرفته چمن ساز و برگ نشو و نما ۷

فراز طاق ششم حاکمی مبارک روی
نه چون قضاة زمان، قاضی به صدق و صفا ۸

خجسته طلعت و فیروز بخت و فرخ فال
سعید طالع و مسعود رای و سعد لقا ۹

امیر خطهٔ پنجم دلاوری دیدم
خضاب کرده به خون دست و سر پر از غوغا ۱۰

حسام قاطع او هادم اساس امل
سنان سرکش او هالک وجود بقا ۱۱

سریر گاه چهارم که جای پادشهیست
فزون ز قیصر و فغفور و هرمز و دارا ۱۲

تهی ز والی و خالی ز یاد شه دیدم
ولیک لشکرش از پیش تخت او برپا ۱۳

فراز آن صنمی با هزار غنج و دلال
چو دلبران دلاویز و لعبتان ختا ۱۴

گهی به زخمهٔ سحر آفرین زدی رگ چنگ
گهی گرفتی بر دست ساغر صهبا ۱۵

خدیو عرصهٔ دیوان پیشگاه دوم
محاسبی سره دیدم غنی به عقل و ذکا ۱۶

قوی کفایت و باریک فکر و دوراندیش
لطیف خاطر و شیرین زبان و نکته‌سرا ۱۷

هلال عید ز چرخ یکم درخشان شد
ز طرف کاهکشان بر مثال کاهربا ۱۸