غزل ۸۴ - هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم

هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم
صد فتنه برانگیزیم صد کیسه بپردازیم ۱

آن سر که بود در می وان راز که گویدنی
ما مونس آن سریم ما محرم آن رازیم ۲

هر نغمه که پیش آرند ما با همه در شوریم
هر ساز که بنوازند ما با همه در سازیم ۳

زین پیش کسی بودیم و امروز در این کشور
ما جمری بغدادیم ما بکروی شیرازیم ۴

گر حکم کند سلطان کین باده براندازند
او باده براندازد ما بنک براندازیم ۵

آنروز که در محشر مردم همه گرد آیند
ما با تو در آن غوغا دزدیده نظر بازیم ۶

بر یاد تو هر ساعت مانند عبید اکنون
بزمی دگر افروزیم عیشی دگر آغازیم ۷