غزل ۲۳۲ - بر سر آنم که گر ز دست برآید

بر سر آنم که گر ز دست برآید
دست به کاری زنم که غصه سر آید ۱

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد
دیو چو بیرون رود فرشته درآید ۲

صحبت حکام ظلمت شب یلداست
نور ز خورشید جوی بو که برآید ۳

بر در ارباب بی‌مروت دنیا
چند نشینی که خواجه کی به درآید ۴

ترک گدایی مکن که گنج بیابی
از نظر ره روی که در گذر آید ۵

صالح و طالح متاع خویش نمودند
تا که قبول افتد و که در نظر آید ۶

بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر
باغ شود سبز و شاخ گل به بر آید ۷

غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست
هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید ۸