شماره ۱۴ - نشئه‌ای داده به من دست از این مطلع شاه

نشئه‌ای داده به من دست از این مطلع شاه
که ننوشیده قدح بی خبر از خویشتنم ۱

گر دهد باده کنون ساقی سیمین بدنم
توبهٔ پیش به یک جرعهٔ می برشکنم» ۲

تا به پیرانه‌سرت جام دمادم بخشند
ای جوان باده به من بخش که پیر کهنم ۳

مستی عشق تو را چند نهان باید داشت
بشنود گو همه کس بوی شراب از دهنم ۴

حال پروانهٔ دل سوخته من می‌دانم
کز ازل شمع رخت سوخت به هر انجمنم ۵

آن که بر کشتن من تیغ کشیده‌ست تویی
وان که از تیغ تو گردن نکشیده‌ست منم ۶

آن چنان بر سر کویت به غریبی شادم
که به خاطر نگذشته است خیال وطنم ۷

روز هجرت ز گران جانی خود حیرانم
که نرفته‌ست چرا جان گرامی ز تنم ۸

رهبری کرد به کوی تو و برد از راهم
عشق هم راه بر من شد و هم راهزنم ۹

تا لبت گفته به من سر سخن‌دانی را
کرده سلطان سخن سنج قبول سخنم ۱۰

مالک نظم گهربار ملک ناصردین
که ز فیض لب او صاحب در عدنم ۱۱

خسرو عهد فروغی نظری کرده به من
که ز شیرین سخنی شور به عالم فکنم ۱۲