این شعر از حافظ، غزلی عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از مستی و عشق سخن میگوید. او از می و میخانه به عنوان نمادهایی از شادی و فراموشی غمها یاد میکند و عشق را بالاتر از هر آیین و عقیده میداند. شاعر با اشاره به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر جانش، عشق را نیرویی متحول کننده توصیف میکند که حتی ذرات کوچک را به خورشید و قطرهها را به دریا تبدیل میکند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مستی و مینوشی ممکن است برای گروههای سنی پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۵۱۴ - دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی
که به از گوشهٔ میخانه ندیدم جایی ۱
آنچنان بی خبرم ساخت نگاه ساقی
که نه از می خبرم هست و نه از مینایی ۲
با تو ای می غم ایام فراموشم شد
که فرح بخش و طرب خیز و نشاط افزایی ۳
ترک سرمستی و در کردن خون هشیاری
طفل نادانی و در بردن دل دانایی ۴
کافر عشق تو آزاده ز هر آیینی
بستهٔ زلف تو آسوده ز هر سودایی ۵
ذره را پرتو مهر تو کند خورشیدی
قطره را گردش جام تو کند دریای ۶
عشق بازان تو را با مه و خورشید چه کار
کاهل بینش نروند از پی هر زیبایی ۷
بر سر کوی تو جان را خوشی خواهم داد
زان که خوش صورت و خوش سیرت و خوش سیمایی ۸
از کمند تو فروغی به سلامت بجهد
که ستم پیشه و عاشق کش و بیپروایی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.