این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از درد عشق، ناتوانی، دوری از معشوق و رنجهای عشق سخن میگوید. او از بیزبانی و بینشانی به عنوان راهی برای یافتن معشوق یاد میکند و به تجربیات عاشقانه و پیرانهسری اشاره دارد. همچنین، شاعر از بیوفایی و نامهربانی معشوق شکایت کرده و به زیباییهای عشق و رنجهای آن پرداخته است.
متن دارای مضامین عاشقانه و عارفانه پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و دوری از معشوق برای سنین پایینتر ممکن است نامناسب یا سنگین باشد.
غزل ۴۹۲ - سر راهش افتادم از ناتوانی
وزین ضعف کردم بسی کامرانی ۱
کسی کاو به دل ناوکش خورد گفتا
که شوخی ندیدم بدین شخ کمانی ۲
ز چشمی است چشم امیدم که هرگز
به کس ننگرد از ره سرگرانی ۳
زبان از شکایت بر دوست بستم
ز بس یافتم لذت بیزبانی ۴
نشان خواهی از وی، ز خود بینشان شو
که من زو نشان جستم از بینشانی ۵
کسی داند احوال پیران عشقش
که پیرانه سر کرده باشد جوانی ۶
به هجران مرا سهل شد دادن جان
که سخت است دوری ز یاران جانی ۷
دریغا که از ماه رویان ندیدم
به جز بی وفایی و نامهربانی ۸
شنیدن توان نغمهٔ ارغنون را
چو ساقی دهد بادهٔ ارغوانی ۹
من و زخم کاری، تو و دل شکاری
من و جان سپاری، تو و جان ستانی ۱۰
تو و عشوه کردن، من و دل سپردن
تو و جان گرفتن، من و جان فشانی ۱۱
بکش خنجر کین به جان فروغی
به طوری که خواهی، به طرزی که دانی ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.