این شعر از حافظ، بهار و شکوفایی طبیعت را توصیف میکند و از گلها، موسیقی، شراب و زیباییهای زندگی سخن میگوید. شاعر از گذرایی زندگی و ناپایداری جهان یاد میکند و به خواننده توصیه میکند که از لحظات لذت ببرد. همچنین، اشاراتی به داستانهای تاریخی و مذهبی مانند سلیمان و آصف نیز وجود دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اشارات تاریخی و مذهبی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از مفاهیمی مانند شراب و ناپایداری زندگی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۱۹ - کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود ۱
بنوش جام صبوحی به ناله دف و چنگ
ببوس غبغب ساقی به نغمه نی و عود ۲
به دور گل منشین بی شراب و شاهد و چنگ
که همچو روز بقا هفتهای بود معدود ۳
شد از خروج ریاحین چو آسمان روشن
زمین به اختر میمون و طالع مسعود ۴
ز دست شاهد نازک عذار عیسی دم
شراب نوش و رها کن حدیث عاد و ثمود ۵
جهان چو خلد برین شد به دور سوسن و گل
ولی چه سود که در وی نه ممکن است خلود ۶
چو گل سوار شود بر هوا سلیمان وار
سحر که مرغ درآید به نغمه داوود ۷
به باغ تازه کن آیین دین زردشتی
کنون که لاله برافروخت آتش نمرود ۸
بخواه جام صبوحی به یاد آصف عهد
وزیر ملک سلیمان عماد دین محمود ۹
بود که مجلس حافظ به یمن تربیتش
هر آنچه میطلبد جمله باشدش موجود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.