غزل ۴۶۹ - دگر فرود نیاید سرم به هیچ کمندی

دگر فرود نیاید سرم به هیچ کمندی
علاقهٔ تو خلاصم نمود از هر بندی ۱

غمی نمانده مرا با وجود زلف تو آری
گزیده مار نلرزد دلش به هیچ گزندی ۲

سری به تیغ تو دادم دریغ اگر نپذیری
دلی به زخم تو بستم فغان اگر نپسندی ۳

کدام دام نهادی که طایری نگرفتی
کدام تیر گشادی که خسته‌ای نفکندی ۴

گهی ز غمزهٔ چشمت چه خانه‌ها که نرفتی
گهی ز تیشهٔ نازت چه ریشه‌ها که نکندی ۵

ز شرم طلعت رخشان خسوف ماه تمامی
ز رشک قامت موزون شکست سرو بلندی ۶

چنین روش که تو داری چرا به سرو ننازی
چنین دهن که تو داری چرا به غنچه نخندی ۷

علاج چشم بد اندیش کرده دانهٔ خالت
چه احتیاج که بر آتش افکنند سپندی ۸

ببند دست فلک را، به ریز خون ملک را
همه اسیر کمندند و تو سوار سمندی ۹

فروغی از ستمت چون به شهریار ننالد
کز آستان تو نومید رفت از پس چندی ۱۰

ستوده ناصردین شه خدایگان مکرم
که غیر بحر ز دستش ندیده‌ام گله‌مندی ۱۱