غزل ۴۴۲ - تنها نه جا به خلوت دل‌ها گرفته‌ای

تنها نه جا به خلوت دل‌ها گرفته‌ای
ملک وجود را همه یک جا گرفته‌ای ۱

تا شانه را به جعد معنبر کشیده‌ای
کاشانه را به عنبر سارا گرفته‌ای ۲

یارب چه لعبتی تو که چندین هزار دل
از جعد چین به چین چلیپا گرفته‌ای ۳

من خود گرفتم از تو توان برگرفت دل
با این چه می‌کنم که به جان جا گرفته‌ای ۴

حسرت مبر ز گریهٔ بی اختیار ما
اکنون که اختیار دل از ما گرفته‌ای ۵

گفتی صبور باش به سودای عشق من
وقتی که صبرم از دل شیدا گرفته‌ای ۶

دل خستهٔ دو لعل تو را جان به لب رسید
با آن که نکته‌ها به مسیحا گرفته‌ای ۷

آسوده از تو در حرم و دیر کس نماند
کسودگی زمؤمنو ترسا گرفته‌ای ۸

روزی دل فروغی مسکین شکسته‌ای
کز دست غیر ساغر صهبا گرفته‌ای ۹