غزل ۴۳۰ - از بس که در خیال مکیدم لبان او

از بس که در خیال مکیدم لبان او
یاقوت فام شد لب گوهرفشان او ۱

نقد وجود من همه مصروف هیچ شد
یعنی نداد کام دلم را دهان او ۲

پیرانه‌سر بلاکش ابروی او شدم
با قامت خمیده کشیدم کمان او ۳

قاتل چگونه منکر خونم شود به حشر
زخمی نخورده‌ام که نماند نشان او ۴

دستی که از رکاب سمندش بریده شد
ترسم خدا نکرده نگیرد عنان او ۵

چندان که در پیش به درستی دویده‌ام
الا دل شکسته ندیدم مکان او ۶

بی پرده در حضور من امشب نشسته است
گر صد هزار بار کنند امتحان او ۷

سودا نگر که بر سر بازار عاشقی
خواهم زیان خویش و نخواهم زیان او ۸

در عهد شه کلام فروغی بها گرفت
یارب که در زمانه بماند زمان او ۹

ظل الله ناصردین شه که آمده‌ست
چندین هزار آیت رحمت نشان او ۱۰