این شعر عاشقانه و غزلگونه، توصیف زیبایی و جذابیت معشوق و تأثیر عمیق او بر شاعر است. شاعر از چشمها و موهای معشوق، عشق و شیفتگی خود و رنجهای عاشقانه میگوید. همچنین، مقایسههایی با داستانهای عاشقانه مشهور مانند لیلی و مجنون دارد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامفهوم یا سنگین باشد. همچنین، برخی از اشارات شاعرانه مانند 'خون ریزی' و 'شبیخون' ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۴۲۰ - خونم بتی ریخت کش داده بی چون
مژگان خون ریز در ریزش خون ۱
بی باده دیدی چشمان سرمست
بی می شنیدی لبهای میگون ۲
در عهد زلفش یک جمع شیدا
در دور چشمش یک شهر مفتون ۳
چشم و لب او هر سو گرفتهست
شهری به نیرنگ، خلقی به افسون ۴
خوبان نشینند در خانه از شرم
هر گه که آید از خانه بیرون ۵
دل برده از من سروی که دارد
بالای دلکش، رفتار موزون ۶
خون از دل من هر شب روان است
تا طرهاش داشت قصد شبیخون ۷
هر لحظه گردد در ملک خوبی
حسن تو بیحد، عشق من افزون ۸
کاری که او کرد با من فروغی
هرگز نکردهست لیلی به مجنون ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.