این شعر عاشقانه و عرفانی بیانکنندهی وفاداری و فداکاری در راه معشوق است. شاعر از امتحانهای سخت، رضایت به قضا و قدر، و گذشتن از خواستههای خود در راه عشق سخن میگوید. همچنین، اشارهای به تأثیر دعا و پذیرش سرنوشت از سوی خداوند دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانهی این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند قربانی کردن و پذیرش سرنوشت نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۹۸ - عرضه دادم در بر جانان وفای خویشتن
زیر تیغ امتحان رفتن به پای خویشتن ۱
تا نگردد خون من در حشر دامن گیر او
اول از قاتل گرفتم خون بهای خویشتن ۲
آخر از دست جفایش چاک کردم سینه را
خود به دست خویشتن دام سزای خویشتن ۳
تیره شد روزم ز تاثیر دعای نیم شب
بین چهها میبینم از دست دعای خویشتن ۴
کام اگر خواهی ز کام خویش بگذر زان که ما
با رضای او گذشتیم از رضای خویشتن ۵
گر تو با شمشیر روزی بر سرم خواهی گذشت
حاجت دیگر نخواهم از خدای خویشتن ۶
گر تو با شمشیر روزی بر سرم خواهی گذشت
حاجت دیگر نخواهم از خدای خویشتن ۷
کاش میماندی زمانی بر مراد اهل دل
تا نماند مدعی بر مدعای خویشتن ۸
رشته عمر بلندم سر به کوتاهی نهاد
تا گسستی دستم از زلف رسای خویشتن ۹
عاشق صادق فروغی گر بردنش سر به تیغ
رشته الفت نبرد ز آشنای خویشتن ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.