غزل ۳۸۴ - تا لب می‌پرست او داد شراب مستیم

تا لب می‌پرست او داد شراب مستیم
مفتی شهر می‌خورد حسرت می پرستیم ۱

کاش به کوی نیستی خاک شوم که آن پری
چهره نشان نمی‌دهد تا به حجاب هستیم ۲

دست امیدم ار شبی بر سر زلف او رسد
طعنه بر آسمان زند فر دراز دستیم ۳

زندهٔ جاودانیم تا حرکات عشق شد
آلت زندگانیم، علت تندرستیم ۴

بر سر هر گذار او خاک شدم فروغیا
تا فلک بلند سر خاک شود ز پستیم ۵