این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر دلدادگی و شیفتگی شاعر به معشوق است. او از عشق و مستی، حیرت در زیبایی معشوق، و رسیدن به ایمان از طریق این عشق سخن میگوید. همچنین، اشارههایی به ریا و تزویر در مسیر معنویت دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند ریا و تزویر نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربه دارند.
غزل ۳۸۲ - تا خبردار ز سر لب جانان شدهایم
خبر این است که تا به قدم جان شدهایم ۱
تا به یاد لب او جام لبالب زدهایم
واقف از خاصیت چشمهٔ حیوان شدهایم ۲
جامجم گر طلبی مجلس ما را دریاب
کز گدایی در میکده سلطان شدهایم ۳
همه اسباب پریشانی ما جمع آمد
تا ز مجموعه آن زلف پریشان شدهایم ۴
زلف کافر به رخش راهنمون شد ما را
از ره کفر به سر منزل ایمان شدهایم ۵
با سر زلف شکن در شکنش عهد مبند
که بدین واسطه ما بی سر و سامان شدهایم ۶
سبحه در دست و دعا بر لب و سجاده به دوش
پی تزویر و ریا تازه مسلمان شدهایم ۷
نفس ازین بیش توانایی تقصیر نداشت
عقل پنداشت که از کرده پشیمان شدهایم ۸
همه از حیرت ما واله و حیرت زدهاند
بس که در صورت زیبای تو حیران شدهایم ۹
تو همان چشمهٔ خورشیدی و ما خفاشیم
که ز پیدایی انوار تو پنهان شدهایم ۱۰
داغ و دردت ز ازل تا به فروغی دادند
فارغ از مرهم و آسوده ز درمان شدهایم ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.