شاعر در این شعر از درد عشق و غمهای ناشی از آن میگوید. او از دل تنگ و رنجهای عشقی سخن میگوید و بیان میکند که حتی مرگ در راه معشوق برایش افتخار است. همچنین، او از امیدها و ترسهایش در این مسیر پر فراز و نشیب صحبت میکند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج عشق و مرگ نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۵۷ - تا خیل غمت خیمه زد اندر دل تنگم
از تنگ دلی با در و دیوار به جنگم ۱
گر کشته ز عشق تو شوم صاحب نامم
ور زنده کوی تو روم مایهٔ ننگم ۲
در ورطهٔ شوق تو چه اندیشه ز بحرم
در لجه عشق تو چه پرواز نهنگم ۳
تا پاره نگردید ز هم رشتهٔ عمرم
تار سر زلف تو نیفتاد به چنگم ۴
روی تو در آیینهٔ جان عکس بینداخت
تا تختهٔ تن پاک بگشت از همه رنگم ۵
زان رو به خدنگ مژهات دوختهام چشم
کابروی کمان دار تو دوزد به خدنگم ۶
دستی که طمع دارم از آن ساغر صهبا
ترسم شکند شیشهٔ امید به سنگم ۷
فریاد که آن عمر شتابنده فروغی
گشت از ره بیداد ولیکن به درنگم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.