شاعر در این متن از عشق نافرجام و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. او از دلباختگی به معشوقی با زلف گرهگیر و ابروی کج میگوید که باعث جنون و رنجش شده است. شاعر از نالههای بیاثر، روزهای تیره، و احساس پیری ناشی از فراق مینالد و در نهایت، مرگ را مایهٔ رهایی از این درد میداند.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مرگ و رنج عشقی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۳۳ - مو به مو بستهٔ آن زلف گره گیر شدم
آخر از فیض جنون قابل زنجیر شدم ۱
کاش ابروی کجش بنگری از دیدهٔ راست
تا بدانی که چرا کشتهٔ شمشیر شدم ۲
نه کنون میخورد آن صفزده مژگان خونم
دیرگاهی است که آماجگه تیر شدم ۳
تیره شد روزم و افزود غم جان سوزم
هر چه افزون ز پی نالهٔ شب گیر شدم ۴
نالهها را اثری نیست وگرنه در عشق
آن قدر ناله نمودم که ز تاثیر شدم ۵
بخت بد بین که به سر وقت من آن سرو روان
آمد از لطف زمانی که زمینگیر شدم ۶
پیر کنعانم اگر عشق بخواند نه عجب
کز غم فرقت آن تازه جوان پیر شدم ۷
این چه نقشی است که از پرده پدیدار آمد
که به یک جلوه آن صورت تصویر شدم ۸
من که نخجیر کمندم همه شیران بودند
آهوی چشم تو را دیدم و نخجیر شدم ۹
مرگ را مایهٔ عمر ابدی میدانم
بس که بی روی تو از صحبت جان سیر شدم ۱۰
تا فروغی رخ آن ترک ختایی دیدم
فارغ از خلخ و آسوده ز کشمیر شدم ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.