شاعر در این شعر از عشق و شیفتگی بیحد خود به معشوق سخن میگوید. او خود را اسیر زیبایی و جذبههای معشوق میداند و از حالات مختلفی مانند حیرت، شوریدگی و بیخویشی در عشق میگوید. شاعر حتی دنیا را در نظر خود یکسان میبیند و تمام وجودش را وقف عشق به معشوق کرده است.
محتوا شامل مضامین عاشقانهای است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۱۱ - من خراب نگه نرگس شهلای توام
بی خود از بادهٔ جام و می مینای توام ۱
تو به تحریک فلک فتنهٔ دوران منی
من به تصدیق نظر محو تماشای توام ۲
میتوان یافتن از بی سر و سامانی من
که سراسیمهٔ گیسوی سمنسای توام ۳
اهل معنی همه از حالت من حیرانند
بس که حیرتزدهٔ صورت زیبای توام ۴
تلخ و شیرین جهان در نظرم یکسان است
بس که شوریدهدل از لعل شکرخای توام ۵
مرد میدان بلای دو جهان دانی کیست
من که افتادهٔ بالای دلارای توام ۶
سر مویی به خود از شوق نپرداختهام
تا گرفتار سر زلف چلیپای توام ۷
بس که سودای تو از هر سر مویم سر زد
مو به مو با خبر از عالم سودای توام ۸
زیر شمشیر تو امروز فروغی میگفت
فارغ از کشمکش شورش فردای توام ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.