این شعر عاشقانه و عرفانی از فروغی بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. او از زیباییهای معشوق، عشق بیپایان خود، و رنجهای ناشی از این عشق سخن میگوید. شاعر از فداکاری و ایثار خود میگوید و اینکه چگونه عشق، او را اسیر خود کرده است.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارههای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
غزل ۲۸۳ - چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش
قند ز هر شکنی صدهزار دل به کنارش ۱
چه عشوهها که خریدم ز چشم عشوه فروشش
چه بادهها که کشیدم ز لعل باده گسارش ۲
مرا به صیدگهی میکشد کمند محبت
که خون شیر خورند آهوان شیر شکارش ۳
اگر به داد جان ممکن است دیدن جانان
ز پرده گو به در آید که جان کنم به نثارش ۴
چگونه سرو روانی به فکر خون من افتد
که ریخت خون جهانی به خاک راه گذارش ۵
دلی که میرود اندر قفای سلسلهمویان
نه میکشند به خونش نه میدهند قرارش ۶
کسی که سلسله میسازد از برای مجانین
خبر هنوز ندارد ز موی سلسله دارش ۷
کجا رواست که یک جا رود به دامن گلچین
گلی که بلبل مسکین کشید زحمت خارش ۸
کنون وجود فروغی به هیچ کار نیاید
که باز داشته سودای عشق از همه کارش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.