غزل ۲۷۳ - بستهٔ زلف تو شوریده سرانند هنوز

بستهٔ زلف تو شوریده سرانند هنوز
تشنهٔ لعل تو خونین جگرانند هنوز ۱

ساقیا در قدح باده چه پیمودی دوش
که حریفان همه در خواب گرانند هنوز ۲

حال عشاق تو گلهای گلستان دانند
که به سودای رخت جامه درانند هنوز ۳

از غم سینهٔ سیمین تو ای سیمین ساق
سنگ بر سینه زنان سیم برانند هنوز ۴

نه همین مات جمال تو منم کز هر سو
واله حسن تو صاحب نظرانند هنوز ۵

کاش برگردی از این راه که ارباب امید
در گذرگاه تو حسرت نگرانند هنوز ۶

هیچ کس را نرسد دعوی آزادی کرد
که همه بندهٔ زرین کمرانند هنوز ۷

همت ما ز سر هر دو جهان تند گذشت
دیگران قید جهان گذرانند هنوز ۸

کامی از ماهوشان هیچ فروغی مطلب
کز سر مهر به کام دگرانند هنوز ۹