این شعر عاشقانه با توصیف زیباییهای معشوق و تأثیرات آن بر عاشق و محیط اطراف، سروده شده است. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، زیبایی لب، ابرو، چشم، رخسار، مو و دیگر اجزای معشوق را توصیف میکند و تأثیرات عمیق این زیباییها را بر عاشق و جهان پیرامون نشان میدهد.
متن شامل مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و شناختی نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تصاویر ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا پیچیده باشد.
غزل ۲۷۰ - بگشا به تبسم لب شیرین شکربار
کز تنگ دهانت به شکر تنگ شود کار ۱
یک قوم ز ابروی تو در گوشهٔ محراب
یک طایفه از چشم تو در خانهٔ خمار ۲
از تابش رخسار تو یک شهر بر آذر
وز نرگس بیمار تو یک قوم در آزار ۳
آنجا که ز خطت اثری سجده برد مور
و آنجا که ز زلفت خبری مهره نهد مار ۴
هم برده ز جعد تو صبا نافه به خرمن
هم خورده ز لعل تو امل بادهٔ خروار ۵
هم شربتی از لعل تو در دکهٔ قناد
هم نکهتی از جعد تو در طبلهٔ عطار ۶
در چنبر گیسوی تو بس عنبر سارا
در حقهٔ یاقوت تو بس لل شهوار ۷
یک جمع پراکندهٔ آن سنبل پیچان
یک شهر جگر خستهٔ آن نرگس بیمار ۸
رازم همه افشا شد از آن عمرهٔ عمار
عقلم همه سودا شد از آن طرهٔ طرار ۹
معشوق نداند غم محرومی عاشق
آزاد ندارد خبر از حال گرفتار ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.