غزل ۲۳۷ - گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کند

گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کند
حاشا که مشتری سر مویی زیان کند ۱

چون از کرشمه دست به تیر و کمان کند
کاش استخوان سینه ما را نشان کند ۲

در دست هر کسی نفتد آستین بخت
الا سری که سجدهٔ آن آستان کند ۳

گر عقل خواند از قد او خط ایمنی
اول علاج فتنهٔ آخر زمان کند ۴

گر عشقم آشکار شد، انکار من مکن
کاتش به پنبه کس نتواند نهان کند ۵

من پیر سالخورده‌ام او طفل سالخورد
چندان مجال کو که مرا امتحان کند ۶

گاهی ز می خرابم و گاهی ز نی کباب
کو حالتی که فارغم از این و آن کند ۷

تنگ شکر شود همه کام و دهان من
چون دل خیال آن بت شیرین دهان کند ۸

سیمرغ کوه قاف حقیقت کنون منم
کو عارفی که قول مرا ترجمان کند ۹

باید رضا به حکم قضا بود و دم نزد
مرد خدا چسان گله از آسمان کند ۱۰

طوطی ز شرم نطق فروغی شود خموش
هر گه بیان از آن لب شکرفشان کند ۱۱