غزل ۲۳۲ - آنان که در محبت او سنگ می‌خورند

آنان که در محبت او سنگ می‌خورند
خون را به جای بادهٔ گل‌رنگ می‌خورند ۱

من تنگ‌دل ز رشک گروهی که در خیال
تنگ شکر از آن دهن تنگ می‌خورند ۲

قومی که خشت میکده بالین نموده‌اند
باور مکن که حسرت اورنگ می‌خورند ۳

زاهد شبی به حلقهٔ مستان گذار کن
تا بنگری که می به چه آهنگ می‌خورند ۴

گل های سرفکندهٔ این باغ روز و شب
اندوه و آن دو سنبل شب رنگ می‌خورند ۵

من خون دل به ناله خورم زان که اهل ذوق
می را به نغمه‌های خوش چنگ می‌خورند ۶

نامم به ننگ در همه شهر شهره شد
کم نام آن کسان که غم ننگ می‌خورند ۷

من خورده‌ام ز ناوک مژگان کودکی
زخمی که پر دلان به صف جنگ می‌خورند ۸

مردم به دور نرگس مستش فروغیا
در عین حیرتم که چرا بنگ می‌خورند ۹