غزل ۲۳۰ - بهل ز صورت خوبت نقاب بردارند

بهل ز صورت خوبت نقاب بردارند
که با وجود تو عشاق نقش دیوارند ۱

چگونه خواری عشق تو را به جان بکشم
که پیش روی تو گل های گلستان خوارند ۲

با خلد خواندمان شیخ شهر و زین غافل
که ساکنان درت از بهشت بیزارند ۳

تو گر به سینه دل سخت آهنین داری
شکستگان تو هم آه آتشین دارند ۴

به سخت‌گیری ایام هیچ کم نشوند
گرفتگان کمندت ز بس که بسیارند ۵

تو شادکامی و شهری مسخر غم عشق
تو مست خوابی و خلقی ز غصه بیدارند ۶

به جز بنفشه نروید ز خاک پاکانی
که از طپانچهٔ عشقت کبودرخسارند ۷

حساب خون من افتاده است با قومی
که خون بی گنهان را به هیچ نشمارند ۸

گناهکار تر از من کسی فروغی نیست
به کیش دولت اگر عاشقان گنه کارند ۹