غزل ۲۱۹ - ای به دل ها زده مژگان تو پیکانی چند

ای به دل ها زده مژگان تو پیکانی چند
منت ناوک دل‌دوز تو بر جانی چند ۱

گوشه چاک گریبانت اگر بگشایی
بشکنی رونق بازار گلستانی چند ۲

تا بریدند بر اندام تو پیراهن ناز
بر دریدند ز هر گوشه گریبانی چند ۳

جمع کن سلسلهٔ زلف پریشانت را
تا مگر جمع کنی حال پریشانی چند ۴

یوسف دل که شد از چاه زنخدانت خلاص
از خم زلف تو افتاد به زندانی چند ۵

تنگ شد جای ز بسیاری مرغان قفس
بودی ای کاش مرا قوت افغانی چند ۶

ناصحا منع فروغی ز محبت تا کی
گو به آن مه نکند عشوهٔ پنهانی چند ۷