غزل ۲۱۵ - مستان بزم عشق شرابی نداشتند

مستان بزم عشق شرابی نداشتند
در عین بی خودی می نابی نداشتند ۱

هرگز به غیر خون دل و پارهٔ جگر
شوریدگان شراب و کبابی نداشتند ۲

قربان قاتلی که شهیدان عشق او
جز آب تیغ حسرت آبی نداشتند ۳

با قاتل از غرور ندارد سر حساب
با کشتگان عشق حسابی نداشتند ۴

قومی به فیض پیر خرابات کی رسند
کز جام باده حال خرابی نداشتند ۵

آنان که داغ و درد تو بردند زیر خاک
خوف جحیم و بیم عذابی نداشتند ۶

تمکین حسن بین که به کوی تو اهل عشق
بعد از سؤال چشم جوابی نداشتند ۷

ز آشفتگی به حلقهٔ جمعی رسیده‌ام
کز حلقه‌های زلف تو تابی نداشتند ۸

تا چشم بند مردم صاحب نظر شدی
شب ها ز سحر چشم تو خوابی نداشتند ۹

در مکتب محبت آن مه فروغیا
الا کتاب مهر کتابی نداشتند ۱۰