این شعر عاشقانه و عرفانی از عشق و رنجهای آن سخن میگوید. شاعر از درد عشق، هجران، و تسلیم در برابر تقدیر مینالد، اما در عین حال به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره میکند. همچنین، مضامینی مانند عشق الهی، فداکاری، و تسلیم در برابر سرنوشت در آن دیده میشود.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر شعری مانند 'خون' و 'خنجر' ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۲۱۳ - قتل ما ای دل به تیغ او مقدر کردهاند
غم مخور زیرا که روزی را مقرر کردهاند ۱
هر کجا ذکری از آن جعد معنبر کردهاند
مشک چین را از خجالت خاک بر سر کردهاند ۲
تا ز خونت نگذری، مگذار پا در کوی عشق
زان که اینجا خاک را با خون مخمر کردهاند ۳
عاشقانش را به محشر وعدهٔ دیدار داد
ساده لوحی بین که این افسانه باور کردهاند ۴
با لب لعل بتان هیچ از کرامت دم مزن
زان که اینان معجز عیسی مکرر کردهاند ۵
هر سر موی مرا در دیدهٔ بدبین او
گاه نوک خنجر و گه نیش نشتر کردهاند ۶
تا شب هجرانش آمد روشنم شد مو به مو
آن چه با تقصیرکاران روز محشر کردهاند ۷
تا به بازار تو جان دادم نکو شد کار من
سودمندان کی ازین سودا نکوتر کردهاند ۸
تو به ابرو کردهای تسخیر دلها گر مدام
خسروان از تیغ عالم را مسخر کردهاند ۹
تو ز مژگان کردهای با قلب مشتاقان خویش
آن چه جلادان سنگین دل ز خنجر کردهاند ۱۰
صورتی را کاو ز کف دین فروغی را ربود
معنیش در پردهٔ خاطر مصور کردهاند ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.