غزل ۲۰۷ - تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد

تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد
هر جا که دلی بود به امداد من آمد ۱

سودای سر زلف کمندافکن ساقی
سیلی است که در کندن بنیاد من آمد ۲

هر سیل که برخاست ز کهسار محبت
اول به در خانهٔ آباد من آمد ۳

هر جا که بیان کرد کسی قصهٔ یوسف
حال دل گم گشته خود یاد من آمد ۴

هر شب که فلک زان مه بی مهر سخن گفت
یک شهر به فریاد ز فریاد من آمد ۵

زلفش به عدم گر کشدم هیچ غمی نیست
کاین سلسله سرمایهٔ ایجاد من آمد ۶

از چنگل شاهین اجل باک ندارد
هر صید که در پنجهٔ صیاد من آمد ۷

پیداست که از آب بقا خضر ندیده‌ست
آن فیض که از خنجر جلاد من آمد ۸

فریاد که داد از ستمش می‌نتوان زد
بیدادگری کز پی بیداد من آمد ۹

یک آدم عاقل نتوان یافت فروغی
شهری که در آن شوخ پری زاد من آمد ۱۰