غزل ۲۰۰ - خوش آن که نگاهش به سراپای تو باشد

خوش آن که نگاهش به سراپای تو باشد
آیینه صفت محو تماشای تو باشد ۱

صاحب نظر آن است که در صورت معنی
چشم از همه بربندد و بینای تو باشد ۲

آن سحر که چشم همه را بسته به یک بار
سحری است که در نرگس شهلای تو باشد ۳

آن نافه که بویش همه را خون به جگر کرد
در چین سر زلف چلیپای تو باشد ۴

چون طرهٔ بی‌تاب تو آرام نگیرد
هر دل که سراسیمهٔ سیمای تو باشد ۵

در مستی آن باده خماری ندهد دست
کز چشمهٔ لعل طرب افزای تو باشد ۶

صد صوفی صافی به یکی جرعه کند مست
هر باده که در جام ز مینای تو باشد ۷

خاک قدمش تاج سر تاجوران است
مردی که سرش خاک کف پای تو باشد ۸

تو خود چه متاعی که به بازار محبت
هر لحظه سری را در سر سودای تو باشد ۹

من روی ندیدم به همه کشور خوبی
کاو خوب‌تر از طلعت زیبای تو باشد ۱۰

من بر سر آنم که گرفتار نباشم
الا به بلایی که ز بالای تو باشد ۱۱

پیدا بود از حال پریشان فروغی
کاشفتهٔ گیسوی سمن‌سای تو باشد ۱۲