غزل ۱۹۸ - هر کس که به جان دسترسی داشته باشد

هر کس که به جان دسترسی داشته باشد
باید که به دل مهر کسی داشته باشد ۱

زان بر سر بیمار غمش پا نگذارد
ترسد که مبادا نفسی داشته باشد ۲

دل ناله‌کنان رفت پی محمل دلدار
کاین قافله باید جرسی داشته باشد ۳

گر یاد گلستان نکند هیچ عجب نیست
مرغی که به تنها قفسی داشته باشد ۴

از الفت بیگانه بیندیش که حیف است
دامان تو هر بوالهوسی داشته باشد ۵

در پرده قدح نوش فروغی که مبادا
سنگی به کمینت عسسی داشته باشد ۶