غزل ۱۸۳ - چشم مستش نه همین غارت دین و دل کرد

چشم مستش نه همین غارت دین و دل کرد
که به یک جرعه مرا بی خود و لایعقل کرد ۱

چشم بد دور ازین فتنه که عاقل برخاست
که به یک جلوه مرا از دو جهان غافل کرد ۲

زد به یک تیغم و از زحمت سر فارغ ساخت
رحمتی کرد اگر در حق من قاتل کرد ۳

دل به شیرین دهنش دستی اگر خواهد یافت
کام یک عمر به یک بوسه توان حاصل کرد ۴

نه مرا خواهش حور است و نه امید قصور
یاد او آمد و فکر همه را باطل کرد ۵

گفتم آسان شود از عشق همه مشکل من
آه از این کار که آسان مرا مشکل کرد ۶

وقتی از حالت عشاق خبردار شدم
که مرا عشق تو خون در دل و در پا گل کرد ۷

این سلاسل که تو داری همه را حیران ساخت
وین شمایل که تو داری همه را مایل کرد ۸

شبی افتاد به بزم تو فروغی را راه
عشق تا محشرش افسانهٔ هر محفل کرد ۹