این متن شعری از حافظ است که در آن به مفاهیم عشق، رندی، عیبجویی از دیگران، و ارزشهای معنوی مانند ایمان و سعادت پرداخته شده است. شاعر از عشق و رندی دفاع میکند و تأکید میکند که نباید به عیوب دیگران نگاه کرد، بلکه باید به کمالات و محبت توجه داشت. همچنین، اشارههایی به مفاهیم مذهبی مانند اسلام و خدمت به خداوند دارد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی، عرفانی و مذهبی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و تجربههای زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رندی و عشق ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۸۸ - مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند
که اعتراض بر اسرارِ علمِ غیب کُنَد ۱
کمالِ سِرِّ محبت ببین، نه نقصِ گناه
که هر که بیهنر اُفتَد، نظر به عیب کُنَد ۲
ز عطرِ حورِ بهشت آن نَفَس برآید بوی
که خاکِ میکدهٔ ما عَبیر جِیب کُنَد ۳
چنان زَنَد رَهِ اسلام غمزهٔ ساقی
که اجتناب ز صهبا، مگر صُهیب کُنَد ۴
کلیدِ گنجِ سعادت قبولِ اهلِ دل است
مباد آن که در این نکته شَکُّ و رِیب کُنَد ۵
شبانِ وادیِ اَیمَن گَهی رسد به مراد
که چند سال به جان، خدمتِ شُعیب کند ۶
ز دیده خون بِچکانَد فِسانهٔ حافظ
چو یادِ وقتِ زمانِ شَباب و شِیب کُنَد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.