غزل ۱۶۴ - ترک مست تو به دست از مژه خنجر دارد

ترک مست تو به دست از مژه خنجر دارد
باز این فتنه ندانم که چه در سر دارد ۱

یارب از زلف پریش تو دلم جمع مباد
که پریشانی او عالم دیگر دارد ۲

ماه نو در فلک از دست غمش شد به دو نیم
خم ابروی تو اعجاز پیمبر دارد ۳

دعوی عشق کسی راست مسلم که مدام
اشک سرخ و رخ زرد و تن لاغر دارد ۴

تنگ عیشی نکشد آن که ز خون آب جگر
دم به دم بادهٔ گل‌رنگ به ساغر دارد ۵

آن که بر آب بقا شد کرمش رهبر خضر
خبر از تشنگی کام سکندر دارد ۶

گر نمی‌کشت مرا، خلق نمی‌دانستند
که دم از عشق زدن این همه کیفر دارد ۷

اشک عشاق کجا در نظرش می‌آید
لب لعلی که بسی ننگ ز گوهر دارد ۸

حال ما بی‌رخ آن ماه کسی می‌داند
که ز شب تا به سحر دیده بر اختر دارد ۹

طوف بت‌خانه فروغی چه کند گر نکند
که بتان شکر و او هم دل کافر دارد ۱۰