غزل ۱۴۶ - فریاد که رفت خونم از یاد

فریاد که رفت خونم از یاد
چون دیده به روی قاتل افتاد ۱

فرزند بشر بدین روش نیست
حوری بچه‌ای تو یا پریزاد ۲

آتش به درون من کسی زد
کز خانه تو را برون فرستاد ۳

تا طرهٔ پرشکن گشادی
عشقم گرهی ز کار نگشاد ۴

تا دانهٔ خال تو برآید
بس خرمن جان من که رفت برباد ۵

بر بست به راستی میان را
در بندگی تو سرو آزاد ۶

عشق تو حریف سخت پیمان
عهد تو بنای سست بنیاد ۷

سر رشتهٔ کین ندادی از دست
ویرانهٔ دل نکردی آباد ۸

من بودم و نالهٔ فروغی
آن هم اثری نکرد فریاد ۹