غزل ۱۴۴ - تا پرده ز صورتش برافتاد

تا پرده ز صورتش برافتاد
آتش به سرای آذر افتاد ۱

صبر از دل من مخواه در عشق
کشتی نرود چو لنگر افتاد ۲

خط سر زد از آن لبان شیرین
طوطی به میان لشکر افتاد ۳

بیرون نرود به هیچ دستان
سری که ز عشق بر سر افتاد ۴

ما را به سر از محبت دوست
هر لحظه هوای دیگر افتاد ۵

مردیم ز درد شام هجران
دیدار به صبح محشر افتاد ۶

از خال و خط تو آتش رشک
در طبلهٔ مشک و عنبر افتاد ۷

مژگان تو دید تا فروغی
کار دل او به خنجر افتاد ۸