این شعر عاشقانه و غزلی، زیبایی و جذابیت معشوق را توصیف میکند و از عشق و دلدادگی سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند 'تنگ شکر'، 'سرو چمن' و 'موی میانت'، به ستایش معشوق میپردازد و احساسات خود را بیان میکند.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات غنایی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۴۲ - ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت
وی سرو چمن پا به گل از سرو چمانت ۱
خرسند شکاری که نشینی به کمینش
قربان خدنگی که رها شد ز کمانت ۲
تا آینه از خوبی خود با خبرت کرد
خود را نگرانی و جهانی نگرانت ۳
مانند تو بر روی زمین نادرهای نیست
زان خوانده فلک نادرهٔ دور زمانت ۴
مویی که بدان بستگی رشته جهانهاست
در شهر ندیدیم به جز موی میانت ۵
ماییم و سری در سر سودای محبت
آن هم به فدای قدم نامه رسانت ۶
گویند که بالات بلای تن و جان است
بر جان و تنم باد بلای تن و جانت ۷
آن جا که فروغی به سخن لب بگشایی
طوطی ز چه رو دم زند از شرم لبانت ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.