غزل ۱۴۲ - ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت

ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت
وی سرو چمن پا به گل از سرو چمانت ۱

خرسند شکاری که نشینی به کمینش
قربان خدنگی که رها شد ز کمانت ۲

تا آینه از خوبی خود با خبرت کرد
خود را نگرانی و جهانی نگرانت ۳

مانند تو بر روی زمین نادره‌ای نیست
زان خوانده فلک نادرهٔ دور زمانت ۴

مویی که بدان بستگی رشته جهان‌هاست
در شهر ندیدیم به جز موی میانت ۵

ماییم و سری در سر سودای محبت
آن هم به فدای قدم نامه رسانت ۶

گویند که بالات بلای تن و جان است
بر جان و تنم باد بلای تن و جانت ۷

آن جا که فروغی به سخن لب بگشایی
طوطی ز چه رو دم زند از شرم لبانت ۸