غزل ۱۳۴ - هر جا سخنی از آن دهان رفت

هر جا سخنی از آن دهان رفت
کیفیت باده از میان رفت ۱

خوش آن که به دور چشم ساقی
سر مست و خراب از این جهان رفت ۲

بی مغبچگان نمی‌توان زیست
وز دیر مغان نمی‌توان رفت ۳

با جلوهٔ آن مه جهان تاب
آرایش ماه آسمان رفت ۴

بر دست نیامد آستینش
اما سر ما بر آستان رفت ۵

تا ابرویش از کمین برآمد
بس دل که ز دست از آن کمان رفت ۶

من مینو و حور خود نخواهم
تن را چه کنم کنون که جان رفت ۷

از دست تو ای جوان زیبا
هم پیر ز دست و هم جوان رفت ۸

من با تو به هر زمین نشستم
تا دیده به هم زدم زمان رفت ۹

از کوی تو عاقبت فروغی
روزی دو برای امتحان رفت ۱۰