این شعر عاشقانه و عارفانه، بیانگر درد دل شاعر از عشق و فراق است. او از زیبایی معشوق و رنجهای عشق میگوید و با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، احساسات خود را بیان میکند.
متن شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اصطلاحات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۱۰ - خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست
که عاقبت پی هر زهر انگبینی هست ۱
ز زلف و روی تو تا عشقم آگهی درداد
خبر نیام که در آفاق کفر و دینی است ۲
حدیث نافهٔ چین میکنند مردم شهر
مگر که جز شکن طرهٔ تو چینی هست ۳
به دیده تا نکشم خاک آستان تو را
مرا به خون دل آلوده آستینی هست ۴
آیا برید صبا چون رسی بدان وادی
بگو به صاحب خرمن که خوشهچینی هست ۵
نیاز میکشدم در گذرکه صنمی
که زیر هر قدمش جان نازنینی هست ۶
نشستهام به سر راه ناوکاندازی
بدین امید که پیکان دلنشینی هست ۷
کمین گشاده به صید دلم کمانداری
کزو کشیده کمانی به هر کمینی هست ۸
فروغی از کف من برده آفتابی دل
که در مجاورتش جعد عنبرینی هست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.