این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر دلدادگی و وابستگی شاعر به معشوق است. شاعر از غمها و شادیهای خود در راه عشق میگوید و معشوق را منبع همه زیباییها و معانی میداند. او خود را پیامبر سخن مینامد و شعرش را معجزهای میداند که از عشق سرچشمه گرفته است.
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'قیامت عاشقان' یا 'مجلسآرای عالم معنی' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۸۴ - کار من تا به زلف یار من است
صد هزاران گره به کار من است ۱
هر کجا روز تیرهای بینی
دست پرورد روزگار من است ۲
شادمانی به شدمن ارزانی
تا غم دوست دوستدار من است ۳
ناصح تیرهدل چنان داند
که محبت به اختیار من است ۴
آن که در هیچ جا قرارش نیست
دل بیصبر و بیقرار من است ۵
پی طفلان نوش لب گیرد
طفل اشکی که در کنار من است ۶
صبح محشر که گفت واعظ شهر
از پس شام انتظار من است ۷
آن قیامت که عاشقان خواهند
قامت سرو گلعذار من است ۸
مجلسآرای عالم معنی
صورت نازنین نگار من است ۹
من فروغی پیمبر سخنم
معجزم نظم آبدار من است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.