غزل ۷۸ - شربتی در دو لعل جانان است

شربتی در دو لعل جانان است
که خیالش مفرح جان است ۱

از پی قتل مردم دانا
تیغ در دست طفل نادان است ۲

می‌توان یافتن ز زخم دلم
کاین جراحت نه کار پیکان است ۳

قتل‌گاهی است کوی او کان جا
زخم بیداد و تیغ پنهان است ۴

دلم از نالهٔ شعله در خرمن
چشمم از گریه خانه ویران است ۵

سر زلفی چگونه گردد جمع
که از آن مجمعی پریشان است ۶

چشم امید هر مسلمانی
پی آن چشم نامسلمان است ۷

گر تو درمان درد عشاقی
درد الحق که عین درمان است ۸

منع زاری مکن فروغی را
که گلت را هزار دستان است ۹