غزل ۵۵ - از جلوه حسنت که بری از همه عیب است

از جلوه حسنت که بری از همه عیب است
آسوده دل آن است که در پردهٔ غیب است ۱

هم از رخ تو صحن چمن لاله به دامان
هم از خط تو باد صبا نافه به جیب است ۲

در مرحلهٔ شوق نه ننگ است و نه ناموس
در مسالهٔ عشق نه مشک است و نه زیب است ۳

موسی چه کند گر نکند پیشه شبانی
تا بر سرش اندیشهٔ فرزند شعیب است ۴

افسانهٔ جان دادن خود هیچ فروغی
در حضرت جانان نتوان گفت که عیب است ۵