این شعر عاشقانه و غنایی از دیوان حافظ است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی سخن میگوید. او از رنجهای عشق، دوری معشوق، و امید به وصال میسراید. استفاده از استعارههای زیبا مانند 'طفل سرشک دیده' برای اشک و 'کودک نورسیده' برای دل، نشاندهندهی عمق احساسات شاعر است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج عشق و دوری معشوق برای سنین پایین مناسب نیست.
غزل ۳۷ - دی به رهش فکندهام طفل سرشک دیده را
در کف دایه دادهام کودک نورسیده را ۱
بخت رمیده رام شد وحشت من تمام شد
کان سر زلف دام شد پای دل رمیده را ۲
از لب شکرین او بوسه به جان خریدهام
زان که حلاوتی بود جنس گران خریده را ۳
گر به سر من آن پری از سر ناز بگذرد
بر سر راهش افکنم پیرهن دریده را ۴
پرده ز رخ گشادهای ، داد کرشمه دادهای
داغ دگر نهادهای لالهٔ داغ دیده را ۵
دل به نگاه اولین گشت شکار چشم تو
زخم دگر چه میزنی صید به خون تپیده را ۶
چشم سیاه خود نگر هیچ ندیدهای اگر
مست کمین گشاده را، ترک کمان کشیده را ۷
زهر اجل چشیدهام تلخی مرگ دیدهام
تا ز لبت شنیدهام قصهٔ ناشنیده را ۸
هیچ نصیب من نشد از دهنش فروغیا
چون به مذاق بسپرم شربت ناچشیده را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.