غزل ۳۱ - بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را

بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را
لب فرهاد نبوسید لب شیرین را ۱

صدهزاران دل دیوانه به زنجیر کشم
گر به چنگ آورم آن سلسله پرچین را ۲

گر شبی حلقهٔ آن طره مشکین گیرم
مو به مو عرضه دهم حال دل مسکین را ۳

سیم اگر بر زبر سنگ ندیدی هرگز
بنگر آن سینهٔ سیمین و دل سنگین را ۴

ره به سر چشمه خورشید حقیقت بردم
تا گشودم به رخش چشم حقیقت بین را ۵

کسی از خاک سر کوی تو بستر سازد
که سرش هیچ ندیده‌ست سر بالین را ۶

گر به رخ اشک مرا در دل شب راه دهی
بشکنی رونق بازار مه و پروین را ۷

گر تو در باغ قدم رنجه کنی فصل بهار
برکنی ریشهٔ سرو و سمن و نسرین را ۸

گر تو در بتکده با زلف چو زنار آیی
بت پرستان نپرستند بت سیمین را ۹

کفر زلف تو چنان زد ره دین و دل من
که مسلمان نتوان گفت من بی دین را ۱۰

ترسم از تیرگی بخت فروغی آخر
گرد خورشید کشی دایرهٔ مشکین را ۱۱