این شعر عاشقانه و عرفانی از فروغی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه، ناامیدی و امیدواری، و نیز مفاهیم رحمت و بخشش است. شاعر از یار و عشقش سخن میگوید، تأثیرات عشق را بر زندگی و روح انسان شرح میدهد و از رحمت الهی و بخشش گناهکاران نیز یاد میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و گناه نیاز به بلوغ فکری دارند.
غزل ۲۷ - تا لعل تو باده داده یاران را
بس توبه شکسته توبه کاران را ۱
خواهی نرسی به ناامیدیها
نومید مکن امیدواران را ۲
سر پنجهٔ عشقت از سر کینه
بر خاک نشانده تاج داران را ۳
رحمانی خویش را چه خواهی کرد
رحم ار نکنی گناهکاران را ۴
تنها نه مرا به یک نظر کشتی
کشتی به نگاه صد هزاران را ۵
تا بر لب جام مینهادی لب
می نشاه فزود میگساران را ۶
بنمای چو ماه نوخم ابرو
بگشای دهان روزه داران را ۷
جمعیت طرهٔ پریشانت
بردهست قرار بیقراران را ۸
نسرین رخ و بنفشه خطت
بی رنگ نموده نوبهاران را ۹
آه دل و اشک دیدهام دارد
خاصیت برق و فیض باران را ۱۰
یک عمر فروغی از غمت جان داد
تا یافت مقام جانسپاران را ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.