غزل ۲۷ - تا لعل تو باده داده یاران را

تا لعل تو باده داده یاران را
بس توبه شکسته توبه کاران را ۱

خواهی نرسی به ناامیدی‌ها
نومید مکن امیدواران را ۲

سر پنجهٔ عشقت از سر کینه
بر خاک نشانده تاج داران را ۳

رحمانی خویش را چه خواهی کرد
رحم ار نکنی گناه‌کاران را ۴

تنها نه مرا به یک نظر کشتی
کشتی به نگاه صد هزاران را ۵

تا بر لب جام می‌نهادی لب
می نشاه فزود می‌گساران را ۶

بنمای چو ماه نوخم ابرو
بگشای دهان روزه داران را ۷

جمعیت طرهٔ پریشانت
برده‌ست قرار بی‌قراران را ۸

نسرین رخ و بنفشه خطت
بی رنگ نموده نوبهاران را ۹

آه دل و اشک دیده‌ام دارد
خاصیت برق و فیض باران را ۱۰

یک عمر فروغی از غمت جان داد
تا یافت مقام جان‌سپاران را ۱۱