غزل ۲۱ - شد وقت مرگ نوش لبی هم‌نشین مرا

شد وقت مرگ نوش لبی هم‌نشین مرا
عمر دوباره شد نفس واپسین مرا ۱

با صد هزار حسرت از آن کو گذشته‌ام
وا حسرتا اگر بگذارد چنین مرا ۲

چون برکنم ز سینهٔ سیمین دوست دل
که ایزد نداده است دل آهنین مرا ۳

گفتم به چشم عقل نیفتم به چاه عشق
بستی نظر ز نرگس سحر آفرین مرا ۴

در وعده‌گاه وصل تو جانم به لب رسید
امید مهر دادی و کشتی به کین مرا ۵

زان گه که با دو زلف تو الفت گرفت دل
آسوده کردی از غم دنیا و دین مرا ۶

با آن که آب دیده‌ام از سر گذشت باز
خاک در تو پاک نگشت از جبین مرا ۷

نازم خیال خاتم لعلت که همچو جم
آفاق را کشید به زیر نگین مرا ۸

داد آگهی ز خاصیت آب زندگی
زهری که ریخت عشق تو در انگبین مرا ۹

گشتم نشان سخت کمانی فروغیا
یا رب مباد چشم فلک در کمین مرا ۱۰