این شعر عاشقانه بیانگر درد و رنج ناشی از عشق است. شاعر از بلای عشق، درد محبت، و حسرتهایش میگوید و چگونه عشق او را درمان کرده و به جانانش سپرده است. همچنین، او از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر زندگی خود سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات بهکاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
غزل ۱۷ - باعث مردن بلای عشق باشد مرا
راجت جان من آخر آفت جان شد مرا ۱
نرگس او با دل بیمار من الفت گرفت
عاقبت درد محبت عین درمان شد مرا ۲
کو گریبان چاک سازد صبح از این حسرت که باز
مطلع خورشید آن چاک گریبان شد مرا ۳
دوش پیچیدم به زلفش از پریشان خاطری
عشق کامم داد تا خاطر پریشان شد مرا ۴
سخت جانی بر نمیدارد سر کوی وفا
تا سپردم جان به جانان سختی آسان شد مرا ۵
داستان یوسف گمگشته دانستم که چیست
یوسف دل پا در آن چاه زنخدان شد مرا ۶
حسرت عشق از دل پر حسرتم خالی نشد
هر چه خون دیده از حسرت به دامان شد مرا ۷
کام دل حاصل نکردم از صبوری ورنه من
صبر کردم در غمش چندان که امکان شد مرا ۸
این تویی یا مشتری یا زهره یا مه یا پری
یا مراد هر دو عالم حاصل جان شد مرا ۹
خانهٔ شهری خراب از حسن شهر آشوب اوست
نی همین تنها فروغی خانه ویران شد مرا ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.