غزل ۱۳ - نازم خدنگ غمزهٔ آن دل‌پذیر را

نازم خدنگ غمزهٔ آن دل‌پذیر را
کر وی گزیر نیست دل ناگزیر را ۱

مایل کسی به شه‌پر فوج فرشته نیست
چندان که من ز شست دل‌آرام تیر را ۲

منعم ز سیر صورت زیبای او مکن
از حالت گرسنه خبر نیست سیر را ۳

وقتی به فکر حال پریشان فتاده‌ام
کز دست داده‌ام دل و چشم و ضمیر را ۴

مقبول اهل راز نگردد نماز من
گر در نظر نیاوردم آن بی‌نظیر را ۵

فرخنده منظری شده منظور چشم من
کز جلوه میزند ره چندین بصیر را ۶

شد گیسوان سلسله مویی کمند من
کز حلقه‌اش نجات نباشد اسیر را ۷

تا باد صبح دم زد از آن زلف و خط و خال
آتش گرفت عنبر و عود و عبیر را ۸

هر دل که شد به گوشهٔ چشم وی آشنا
یک سو نهاد گوش نصیحت پذیر را ۹

بوسی نمی‌دهد به فروغی مگر لبش
بوسیده درگه ملک ملک گیر را ۱۰

زیب کلاه و تخت محمد شه دلیر
کار است ملک و ملت و تاج و سریر را ۱۱