این شعر عاشقانه از زبان عاشقی بیان میشود که معشوق خود را با توصیفات اغراقآمیز و استعارههای زیبا میستاید. شاعر از زلف معشوق به عنوان زره و از مژههایش به عنوان صفشکن لشکر یاد میکند و عشق خود را به او ابراز میدارد. همچنین، از دشمنی با عالم به خاطر معشوق و شکسته شدن دلش سخن میگوید.
متن شامل مفاهیم عاشقانه پیچیده و استعارههای ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'خون ناحق مردم به گردن است تو را' ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند.
غزل ۷ - زره ز زلف گره گیر بر تن است تو را
به روز رزم چه حاجت به جوشن است تو را ۱
سزاست گر صف ترکان به یکدگر شکنی
که صف شکن مژهٔ لشگر افکن است تو را ۲
توان شناختن از چشم مست کافر تو
که خون ناحق مردم به گردن است تو را ۳
چگونه روز جزا دامنت به دست آرم
که دست خلق دو عالم به دامن است تو را ۴
به دوستی تو با عالمی شدم دشمن
چه دشمنی است ندانم که با من است تو را ۵
دلم شکستی و چشم از دو عالمم بستی
دو زلف پرشکن و چشم پر فن است تو را ۶
به سایهٔ تو خوشم ای همای زرین بال
که بر صنوبر دلها نشیمن است تو را ۷
کجا ز وصل تو قطع نظر توان کردن
که در میان دل و دیده مسکن است تو را ۸
چسان متاع دل و دین مردمان نبری
که چشم کافر و مژگان رهزن است تو را ۹
ز بخت تیره فروغی بدان که دم نزند
که تیره بختی عشاق روشن است تو را ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.