غزل ۷۹ - گر عیب کنی که زار می‌نالم

گر عیب کنی که زار می‌نالم
من زار ز عشق یار می‌نالم

بلبل چو بدید گل بنالد، من
بی دلبر گل عذار می‌نالم

از عشق گل رخش به صد دستان
دلسوزتر از هزار می‌نالم

بی‌قامت همچو سرو او دایم
چون فاخته بر چنار می‌نالم

در چنگ فراق آهنین پنجه
باریک شدم چو تار می‌نالم

گرچه به نصیحتم خردمندان
گویند فغان مدار، می‌نالم

چون دیگ پرآب بر سر آتش
می‌جوشم و زار زار می‌نالم

چون چنگ فغانم اختیاری نیست
از دست تو ای نگار می‌نالم

تا همچو نیم دهان نهی بر لب
دور از تو رباب‌وار می‌نالم