غزل ۵۰ - ای نامهٔ نو رسیده از یار

ای نامهٔ نو رسیده از یار
بی‌گوش سخن شنیده از یار ۱

در طی تو گر هزار قهر است
لطفی‌ست به من رسیده از یار ۲

ای بوی وفا شنیده از تو
این جان جفا کشیده از یار ۳

وی دیده هر آنچه گفته از دوست
وی گفته هر آنچه دیده از یار ۴

هرگز باشد که چون سوادت
پر نور کنیم دیده از یار ۵

اندر شب هجر مطلع تو
صبحی‌ست ولی دمیده از یار ۶

ای حظ نظر گرفته از دوست
وی ذوق سخن چشیده از یار ۷

گر باز روی ز من بگویش
کای بی‌سببی رمیده از یار، ۸

انصاف بده که چون بود سیف
پیوسته چنین بریده از یار ۹