غزل ۴۲ - دوشم اسباب عیش نیکو بود

دوشم اسباب عیش نیکو بود
خلوتم با نگار دلجو بود ۱

اندر آن خلوت بهشت آیین
غیر من هر چه بود نیکو بود ۲

با دلارام من مرا تا روز
سینه بر سینه روی بر رو بود ۳

سخنش چاشنی شکر داشت
دهنش پستهٔ سخن‌گو بود ۴

نکنی باور ار تو را گویم
که چه سیمین بر و سمن بو بود ۵

بود در دست شاه چون چوگان
آن که در پای اسب چون گو بود ۶

آسیای مراد را همه شب
سنگ بر چرخ و آب در جو بود ۷

من به نور جمال او خود را
چون نکو بنگریستم او بود ۸

زنگی شب چراغ ماه به دست
پاسبان وار بر سر کو بود ۹

دوری از دوست، سیف فرغانی!
گر ز تو تا تو یک سر مو بود ۱۰